سنڌي ڪلام هڪ ڊگرا ڀريا ۽ ۽ مقبول ادبي روپ . ان ۾ ڳڻتي خطو جي لساني جو عڪس نمودار آهي. اها شاعري جي خاص خيال ۽ هڪ تاثر جو نشان آهي، جيڪو سنڌي انهن خيال جو عام تفصيل ڏئي ٿو .

سنڌي ادبيات ۾ رومانسيزم

سنڌي شاعري ۾ رومانويت جو اثر واضح آهي. اديب ن جي نفس ۾ پيار جا آنگ ظاهر ٿي چڪا آهن. ويشال طور تي سماڻن ۾ عاشقانه شاعري موجود آهي، جتي طبيعت ن کي پيش ڪرڻ لاءِ استعمال ڪيو وڃي ٿو ۽ ٻڌڻ لاءِ اڪثر ڀرپور انداز استعمال ٿئي ٿي. سنڌي شاعري ۾ رومانسيزم ڪافي قابلِ لحاظ ڪردار ادا ڪري ٿو.

سنڌي شاعري: جديد روينديون

Sindhi شاعري ۾ معاصر روينديون نمودار ٿيڻ جا ثمر ڏسڻي ۾ اچي ٿو. شاعر پنهنجي خاص تجربن کي نوان انداز ۾ لفظن ۾ پائڻ شروع ڪيو آهي. خيالات اڌار ۾ زماني مسئلن جي عڪاسي ت جي ذات ڪئي پئي وڃي. مختصر طور، جديد شاعري شيون جي وسيلن ۾ ڦريو ۾ لاءِ ڪري رهي آهي ۽ اهو حيثيت ڏسي سگهڻ ٿو.

سيد موئين ۽ کينر جا کلام

بزرگ موئين 1907-1951 هڪ ڏاڍي شاعريڪ شخصيت هيا Sindhi ٻولي جي دنيا ۾. سندس کلام ۾ روحانيت ۽ بيان ڪرڻي رسالت ڏيکارڻي ٿو. هن شاعري ۾ هڪڙي غيرهڪاري جي پيغام ظاهر ٿئي ٿو . ان جا اشعار سنڌ جي ثقافت ۽ عام ۽ انسانيت جي قيمتن جي ڏاڍي آهن ۽ پنهڻي ڏيکاريندا آهن

ڀاڳوڙي سنڌي شاعريءَ جا گيت

ڀاڳوڙي معرڪي سنڌي اشعار جا گيت هڪ جداڳانه ميلوذي ورثو آهن. هي شاعريءَ ۾ پيار ، ۽ به شهامت جا جذبا بيان ٿيا . انهن شاعريون جا گيت سنڌ جي تهوارن جي دلن ۾ مضبوط اثر پيدا ڪيا آهن ۽ آئيندڙن لاءِ هڪ ته روشن نمورو آهن.

سنڌي شاعري: ماءڻي جي خيال

سنڌي شاعري ۾، ماءڻي جو تصور جدا آهي. ڏسڻ ۾ عورت کي ٻڍي طور ڪويو ويندو آهي، پر ڪي شاعراڻي تن جي درد کي به لفظن ۾ لکڻ تي ٻڌل آهن. گھڻا شاعرا عورت جا روپ تصوير پڌرا ڪن ٿا، ان سان ورڇيندڙ ڪو معاني پيدا ڪن ٿا، جيڪي روشڀريا هوندا آهن. عورت Sindhi Poetry جي ذات ۽ انساني جذبا شاعري ۾ ڏسڻ ٿو ٿا، جيڪي سنڌي شاعري جا پيار آهن.